Sylvie Guillem: η Mademoiselle No
0 231 Ιστορία του μπαλέτου Ημερολόγιο της μπαλαρίνας

Sylvie Guillem: η Mademoiselle No

Μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και επιτυχημένες χορεύτριες της σύγχρονης εποχής, η Sylvie Guillem γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου, το 1965 στο Παρίσι. 

Σίγουρα τη γνωρίζετε για τη μοναδική σκηνική της παρουσία και την εναλλαγή ρόλων σε κλασικό μπαλέτο και σύγχρονο χορό, ενώ την ξεχωρίζετε για τα διάσημα πόδια της με τα εντυπωσιακά coup-de-pied και τα υπερφυσικά ανοίγματα, τα θαυμάσια μακριά της χέρια που μπορούν να χορεύουν και μόνα τους και να γεμίζουν μία ολόκληρη σκηνή, και τον υπέροχο συντονισμό, τη μουσικότητα και τον έλεγχο της κίνησής της.

Εγώ προσωπικά, την είδα για πρώτη φορά σε μία φωτογραφία που κοσμούσε τον τοίχο της σχολής μπαλέτου που φοιτούσα όταν ήμουν παιδί, στη διάσημη πόζα της “6 o’ clock” που αποτέλεσε και διαφήμιση της Rolex. Έκτοτε, την είχα πρότυπο και ενδιαφερόμουν για τη λαμπρή πορεία της, ενώ είχα την τιμή να την παρακολουθήσω και ζωντανά στο Ηρώδειο το 2011!

Από την ενόργανη στο κλασικό μπαλέτο..!

Η μητέρα της ήταν γυμνάστρια και την οδήγησε από νωρίς στο δρόμο της άθλησης και στις σκληρές προπονήσεις της ενόργανης γυμναστικής. Το 1976, από την εθνική ομάδα ενόργανης γυμναστικής της Γαλλίας, όπου προετοιμαζόταν για τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, εισήχθη για μαθήματα στη σχολή χορού της Όπερας του Παρισιού. Ο τότε Διευθυντής Claude Bessy και οι καθηγητές της εντυπωσιάστηκαν με τις φυσικές ευκολίες του σώματός της και την ευλυγισία της και αναγνώρισαν σε εκείνη εξαιρετικές δυνατότητες μιας εν δυνάμει μπαλαρίνας, ενώ από το 1981 ξεκίνησε τις εμφανίσεις της στο Corps de Ballet.

Ο μέντοράς της Rudolf Nureyev

Το 1983, σε ηλικία 18 ετών, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο διεθνή διαγωνισμό μπαλέτου της Βάρνας, το οποίο την ίδια χρονιά της εξασφάλισε τον πρώτο της σόλο ρόλο, αυτόν της «Βασίλισσας των Δρυάδων» στο Δον Κιχώτη του Rudolf Nureyev. Από τότε η αναγνώριση και οι διακρίσεις είναι συνεχείς για τη Sylvie! Το Δεκέμβριο του 1984, μετά την εμφάνισή της στη «Λίμνη των Κύκνων», ανακηρύχτηκε από τον Nureyev κορυφαία χορεύτρια (danseuse étoile), γράφοντας ιστορία ως η μικρότερη σε ηλικία μπαλαρίνα που αποκτά αυτόν τον τίτλο στο Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού. Η ίδια παραδέχεται πολύ συχνά σε συνεντεύξεις της ότι ο Nureyev υπήρξε ο «άνθρωπος κλειδί» για την καλλιτεχνική της «διάπλαση», ότι άλλαξε τη ζωή της, τη δίδαξε και την ενέπνευσε με την εξυπνάδα που τον διακατείχε, το πάθος και το όραμα.

Η “Mademoiselle No”

Αυτό που σήμερα μπορεί να μοιάζει φυσιολογικό, ότι επιτυχημένοι χορευτές χορεύουν με πολλές Ballet Companies, διαπραγματεύονται τα συμβόλαιά τους και επιλέγουν ρεπερτόριο και χορογράφους, ήταν σχεδόν ανήκουστο όταν η Guillem άφησε έκπληκτο τον κόσμο του χορού, εγκαταλείποντας το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού το 1988, στα 24 της, αναζητώντας μεγαλύτερη ελευθερία στην επιλογή ρόλων και θέλοντας να προσεγγίσει σε βάθος και το σύγχρονο χορό. Η εφημερίδα Le Monde αποκάλεσε το γεγονός της αποχώρησής της «Εθνική Καταστροφή», ενώ έγινε θέμα συζήτησης και στο γαλλικό κοινοβούλιο.

Επόμενο «καλλιτεχνικό σπίτι» της έγινε το Royal Ballet στο Λονδίνο. Εκείνη, ζητούσε να γνωρίζει από νωρίς τους ρόλους και το πρόγραμμα της κάθε σεζόν ώστε να μπορεί να συμμετέχει και σε έργα άλλων καλλιτεχνών όπως, των Frederick Ashton και Kenneth MacMillan, καθώς και να δημιουργεί και η ίδια. Για τη Sylvie, τα 19 χρόνια συνεργασίας της με το Royal Ballet, οφείλονται κυρίως στην κατανόηση και την υπομονή του καλλιτεχνικού Διευθυντή Anthony Dowell, ο οποίος την εκτιμούσε πολύ και ας ήταν συχνά «απείθαρχη». Απαιτητική στις συνεργασίες της λοιπόν, η ασυμβίβαστη Sylvie, γρήγορα κέρδισε το ψευδώνυμο “Mademoiselle No” εξαιτίας των πολλών «όχι» που έλεγε!

Ήταν η πρώτη που της απονεμήθηκε βραβείο Nijinsky, το 2001, για «την καλύτερη μπαλαρίνα του κόσμου», η οποία βρήκε την ευκαιρία να διαμαρτυρηθεί στο λόγο της αφήνοντας άφωνους τους παρευρισκόμενους, λέγοντας ότι τέτοιου είδους βραβεία ενθαρρύνουν «την κουλτούρα και τον πολιτισμό του σουπερμάρκετ»…!

«Ο ενιαίος και αδιαίρετος κόσμος του χορού»

Το 2006 ξεκινά να συνεργάζεται με το Sadler’Wells Theatre, και έκτοτε, έχει σφυρηλατήσει δημιουργικές σχέσεις με κορυφαίους σύγχρονους χορογράφους του κόσμου, μεταξύ των οποίων και οι William Forsythe, Akram Khan, Russell Maliphant, Michael Nunn και William Trevitt. Μέσα από τη διάθεση πειραματισμού με το σύγχρονο χορό και τα υπέροχα αποτελέσματα αυτής της αναζήτησης, αναδείχθηκαν πολλά αξιόλογα έργα, ενώ την έκαναν να ισορροπεί αξιοζήλευτα ανάμεσα σε κλασικό και σύγχρονο χορό και να τα καταφέρνει εξίσου εντυπωσιακά παντού!

Η Sylvie επισκέφθηκε αρκετές φορές την Ελλάδα και παρουσίασε κλασικά και σύγχρονα έργα: Το 2011 την απολαύσαμε στο Ηρώδειο στο “6000 miles away”. Τo 2013 είχαμε την τιμή να την παρακολουθήσουμε στο κλασικό έργο “Μαργαρίτα και Αρμάνδος”, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, μαζί με τον Massimo Murru, πρώτο χορευτή της Σκάλας του Μιλάνου, και στην ίδια παράσταση θαυμάσαμε και το «Etudes» από το Tokyo Ballet . (Το υπέροχο αυτό έργο, «Μαργαρίτα και Αρμάνδος», δημιουργήθηκε το 1963 από τον σπουδαίο χορογράφο Sir Frederick Ashton ειδικά για το κορυφαίο χορευτικό ζευγάρι της εποχής, Ρούντολφ Νουρέγιεφ και Μαργκό Φοντέιν). Επίσης, την είδαμε στο ιδιαίτερο ντουέτο “Sacred Monsters” με τον Akram Khan και στην αποχαιρετιστήρια παράσταση της καριέρας της “Life in progress” το 2015.

Στα 50 της χρόνια αποφάσισε να κατέβει από τη σκηνή όσο ακόμη ένιωθε ευτυχισμένη και όχι υποχρεωμένη να εγκαταλείψει..

 

Μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα…

  • Η Sylvie φωτογράφισε τον εαυτό της γυμνό να χορεύει για τη γαλλική Vogue, το 2004, για να παρουσιάσει σύμφωνα με την ίδια: «τον τρόπο που πραγματικά είμαι και τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου».
  • Είναι χορτοφάγος και έχει δηλώσει πολλές φορές ότι δεν επιθυμεί κανένα ζώο να πεθάνει για αυτήν. Συμμετέχει ενεργά σε εκστρατείες για την ευαισθητοποίηση του κόσμου υπέρ της καλής διαβίωσης των ζώων και τη διάσωση των ωκεανών και υποστηρίζει την περιβαλλοντική ομάδα “Sea Shepherd”.
  • Ο πρώτος τραυματισμός στην καριέρα της συνέβη στα 36 της χρόνια!
  • Η τελευταία της αποχαιρετιστήρια περιοδεία κατέληξε στην Ιαπωνία όπου παρουσίασε το Bolero του Maurice Béjart τη νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου 2015 καθώς το ρολόι έδειξε μεσάνυχτα!

Η ίδια έχει δηλώσει ότι δε μετανιώνει για καμία από τις επιλογές της και ότι δε θεωρεί ότι έκανε θυσίες στη ζωή της για να φθάσει ψηλά: «…Δούλεψα πολύ σκληρά για να διατηρηθώ σε ένα επίπεδο αλλά δεν ήταν θυσία. Ήταν συνειδητή επιλογή…»

Εύα Καλαβρή,

Καθηγήτρια Χορού I.S.T.D

Video

 

 

 

Ντοκιμαντέρ

 

Πηγές και πληροφορίες:

wikipedia

Athinorama

Το βήμα

Περισσότερα

Σχόλια (0)

προσθέστε σχόλιο

Newsletter

Κάνε εγγραφή τώρα και ενημερώσου για ότι νέο ανεβαίνει!

Εμείς στο Instagram

@pointe.gr

Εμεις στο Facebook

SHOW ALL NEWS