Συνέντευξη με την κυρία Νικολέττα Μπακάλη
0 778 Ιστορία του μπαλέτου Συνεντεύξεις Ημερολόγιο της μπαλαρίνας Connected by Dance

Συνέντευξη με την κυρία Νικολέττα Μπακάλη (β΄μέρος)

Το χορευτικό μας blog έχει την τιμή να φιλοξενεί στις σελίδες του μία υπέροχη συνέντευξη με την κα. Νικολέττα Μπακάλη, διευθύντρια της Ανώτερης ιδιωτικής επαγγελματικής & ερασιτεχνικής σχολής χορού «Νίκη Κονταξάκη»-Nικολέττας Μπακάλη.

Το α' μέρος αυτής της συνέντευξης στην Εύα Καλαβρή, έχει ήδη παρουσιαστεί στις 3 Οκτωβρίου, ημερομηνία που συμπίπτει και με την ίδρυση της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής. Το β' μέρος ακολουθεί σήμερα!

Φωτογραφία τίτλου: Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη - Ζαλόροπο - Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών- Χορογρ. Ανθυμίδου Μαρία.

Εύα Καλαβρή: Αγαπητή κυρία Μπακάλη σας ευχαριστώ θερμά για το χρόνο που μας αφιερώσατε. Είμαι ιδιαίτερα χαρουμενη που παρουσιάζουμε το β' μέρος της συνέντευξης καθώς είναι αρκετά διαφορετικό από το πρώτο μέρος:

Τι προτείνετε να γίνει στη χώρα μας για την ενίσχυση του ενδιαφέροντος για την τέχνη του χορού;

 Σε σχέση με ό, τι ισχύει σήμερα, θα ήθελα να «δω» την παροχή περισσότερων ευκαιριών στους αποφοίτους, ώστε να χορέψουν επαγγελματικά, κερδίζοντας μέσα από τον τρόπο αυτό τα προς το ζην τους: αναβάθμιση και εξέλιξη των ισχυόντων φεστιβάλ, συνεργασίες, πρότζεκτς και «πλατφόρμες» / ομάδες χορού που θα επιχορηγούνται πιο ικανοποιητικά. Ένταξη των προγραμμάτων χορευτικών δράσεων σε προγράμματα ΕΣΠΑ ή λοιπών κοινοτικών επιχορηγήσεων και διεθνών συνεργασιών. Επιπλέον, την αναβάθμιση, όπως προανέφερα, του προγράμματος σπουδών. 

Ως προς την επαγγελματική αποκατάσταση, πέρα από το Εθνικό Μπαλέτο, η αναζήτηση θέσεων χορευτών – χορευτριών περιορίζεται μόνο σε ιδιωτικά σχήματα χορού, με περιορισμένη για έναν επαγγελματία δυνατότητα παραστάσεων ετησίως, άρα και περιορισμένα εισοδήματα. 

Στο παρελθόν είχα την τύχη να συγκαταλέγομαι στην «Ομάδα Κλασικού και Σύγχρονου Χορού-Σωματείο μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα Νίκης Κονταξάκη» που είχε ιδρύσει η μητέρα μου μαζί με άλλους εξαιρετικούς συνεργάτες. Η ομάδα στελεχωνόταν από σπουδαστές και αποφοίτους της Σχολής μας, είχε λάβει πολλές διακρίσεις, βραβεία,  επιχορηγήσεις και  αποτέλεσε τον προθάλαμο πολλών χορευτών που ακολούθησαν στη συνέχεια επαγγελματική καριέρα εντός και εκτός της Ελλάδος. 

Πλέον είναι αδύνατο να συντηρήσουμε με δικούς μας πόρους μια επαγγελματική ομάδα χορού (χορευτές, κοστούμια, σκηνικά, χορογράφοι, κλπ), μαζί με τη σχολή μας (καθηγητές, λοιπό προσωπικό, παραστάσεις σπουδαστών, σεμινάρια, κλπ). Μακάρι κάθε κρατική ή περιφερειακή θεατρική σκηνή (Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ) να μπορούσε να συστεγάσει και ένα μικρό χορευτικό σχήμα και αυτό να είχε διάρκεια. Έτσι, το αυξημένο ενδιαφέρον που παρατηρούμε για τα μαθήματα του χορού σε ερασιτεχνικό επίπεδο, ίσως θα παρατηρείτο στον ίδιο βαθμό και στην επιλογή του χορού ως επαγγελματικού προσανατολισμού.

Πιο συγκεκριμένα, το κλασικό μπαλέτο έχει απήχηση στο κοινό σήμερα; Ποιο θα θέλατε να είναι το μέλλον του; 

Για μένα το κλασικό μπαλέτο έχει μια διαχρονική, μια ιστορική αξία. Την επιβεβαιώνει, η μακρόχρονη επιβίωσή του διαμέσου των αιώνων και η ικανότητά του, να εξακολουθεί να προσελκύει ένα μεγάλο αριθμό θεατών. Για παράδειγμα, όλες οι παραστάσεις κλασικού μπαλέτου (εγχώριων ή ξένων παραγωγών), που ανεβαίνουν στη χώρα μας, εξακολουθούν να έχουν μεγάλη απήχηση ενώ το ίδιο συμβαίνει και στις μεγάλες όπερες του κόσμου. 

Επίσης, μολονότι η επαγγελματική εκπαίδευση πάνω στο κλασικό μπαλέτο είναι από τις πλέον απαιτητικότερες, εκατοντάδες παιδιά ανά τον κόσμο επιλέγουν να ασχοληθούν με το κλασικό μπαλέτο, άσχετα με το αν θα καταλήξουν να γίνουν επαγγελματίες χορευτές ή χορεύτριες στο μέλλον. 

Ωστόσο, πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για παραγωγές κλασικού μπαλέτου. Ακόμα και σε μια όπερα, το κλασικό ρεπερτόριο δεν κατέχει πια το μονοπώλιο. Διανύοντας το τέλος της  δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα τόσα άλλα και καταξιωμένα είδη έντεχνου χορού (νεοκλασικό, σύγχρονο, μοντέρνο, τζαζ, χιπ χοπ, χοροθέατρο, performance) που πορεύονται επιτυχώς εδώ και χρόνια παράλληλα με το κλασικό μπαλέτο, εμπνέοντας και γεννώντας νέες γενιές θαυμαστών και χορευτών. Όλες γεννήθηκαν από τον άνθρωπο και όλες εξυπηρετούν την ανάγκη του για μια πιο σύγχρονη και επίκαιρη έκφραση. Η συμβίωση των παραπάνω μορφών χορού, με τις όποιες αλληλοεπιδράσεις τους ή όχι, προσδίδει, στην τέχνη της Τερψιχόρης  ένα δημιουργικό πλουραλισμό και ποικιλομορφία. Δεν είναι τυχαίο που, χρόνια τώρα οι μεγάλες όπερες έχουν στρέψει τον καλλιτεχνικό τους προγραμματισμό και σε παραγωγές νεοκλασικού, σύγχρονου κλπ, ρεπερτορίου. Το επιβάλει η εξέλιξη της τέχνης του χορού και της ανθρώπινης σωματικής έκφρασης. 

Παράλληλα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι πλέον, η παραγωγή ενός κλασικού ρεπερτορίου, αποτελεί μια πολυέξοδη οργάνωση ακόμα και για μια μεγάλη όπερα (κοστούμια, χορευτικό δυναμικό, επιλογή συγκεκριμένων χορευτικών σκηνών, κλπ). Έτσι, ο οικονομικός παράγοντας είναι ένας ακόμη λόγος στροφής του ρεπερτορίου και σε άλλα είδη χορού. Όσον αφορά το μέλλον του κλασικού μπαλέτου, συχνά από τους πολέμιούς του προβάλλεται το επιχείρημα ότι η παραγωγή έργων κλασικού μπαλέτου στερείται νέων εμπνευσμένων χορογράφων κατά το παράδειγμα των πρωτοπόρων κλασικών χορογράφων του 19ου και 20ου αιώνα. Είναι γεγονός ότι το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα μειώθηκε η παραγωγή νέων έργων κλασικού μπαλέτου ενώ αντίθετα, η παραγωγή σύγχρονων έργων εκτοξεύτηκε στα ύψη. Παράλληλα το μπαλέτο έμοιαζε να έχει περιοριστεί σε συγκεκριμένες παραγωγές ενώ πολλά μπαλέτα είχαν ξεχαστεί. Τα τέλη του 20ου αιώνα βρίσκουν το μπαλέτο να προσπαθεί να ανακτήσει το χαμένο έδαφος. Ξεχασμένα μπαλέτα του 19ου και 20ου αιώνα αναβιώνονται. Επιπλέον, στην εποχή μας νέοι κλασικοί χορογράφοι (Alexei Ratmansky, Christopher Wheeldon, Justin Peck και άλλοι) ρισκάρουν, καινοτομούν και χορογραφούν νέα έργα όπου το παλιό επικοινωνεί με το καινούριο και αντιστρόφως. Από αυτή την πρωτοβουλία των νέων χορογράφων μπαλέτου μοιάζει να ξεπηδά το κλασικό μπαλέτο του μέλλοντος, ανανεωμένο και δροσερό. Καλοδεχούμενο.

Ποια είναι η καθημερινότητα μιας μπαλαρίνας μέσα από τα δικά σας μάτια;

Η «μπαλαρίνα», η επαγγελματίας χορεύτρια κλασικού μπαλέτου δεν μπορεί παρά να είναι «ταγμένη» στο πρόγραμμά της, που μπορεί να περιλαμβάνει καθημερινές πολύωρες ώρες εξάσκησης, πρόβες, παραστάσεις, σωστή διατροφή, διαχείριση πιθανών τραυματισμών. Ακολουθεί δηλαδή, πρόγραμμα πρωταθλήτριας. Για το λόγο αυτό, το επάγγελμα της μπαλαρίνας έχει μικρή διάρκεια. Συνήθως συνταξιοδοτούνται πριν καν γίνουν μεσήλικες και μάλιστα συχνά η περίοδος της συνταξιοδότησης τις βρίσκει στο αποκορύφωμα της καριέρας τους, όταν η εμπειρία κι ωριμότητά τους, παράλληλα με τη δυνατή τεχνική, τις καθιστούν πιο καθηλωτικές από ποτέ. Ωστόσο, ένας καλλιτέχνης και ιδιαίτερα χορευτής πρέπει να γνωρίζει πότε να αποσύρεται. Γι΄ αυτό από νεαρή ηλικία οφείλει να προετοιμάζεται για το μετά. Ποτέ δεν είναι νωρίς γι΄ αυτό. Συχνά οι μπαλαρίνες ακολουθούν καριέρα καθηγήτριας κλασικού μπαλέτου/ρεπερτορίου ή ειδικεύονται σε άλλα είδη χορού ή επιλέγουν ακόμα και εντελώς διαφορετικούς επαγγελματικούς δρόμους. 

Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη -Όλα σε 2-Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών- Χορογρ. Νίκος

Φωτογραφία: Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη - Όλα σε 2 - Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών - Χορογρ. Νίκος Γκίκας

 

  • Παροτρύνετε τους αποφοίτους σας να φύγουν στο εξωτερικό, είτε για αναζήτηση εργασίας, είτε για περαιτέρω σπουδές; Στην Ελλάδα υπάρχει μέλλον;

Όσον αφορά τις θεωρητικές ή πρακτικές σπουδές, το εξωτερικό προσφέρει περισσότερες επιλογές σε όλα τα επίπεδα: σεμιναριακά, επιμορφωτικά, μεταπτυχιακά, κλπ. Στην περίπτωση της χορευτικής καριέρας ο ανταγωνισμός στο εξωτερικό είναι εξίσου δύσκολος, με το να απασχοληθεί κάποιος χορευτής σε σταθερή βάση και με σταθερό μισθό στη χώρα μας. Ωστόσο, πολλοί ταλαντούχοι απόφοιτοι διαπρέπουν ως χορευτές στο εξωτερικό. Οι ευκαιρίες αναζήτησης εργασίας ως καθηγητής/τρια χορού είναι περίπου ίδιες με την Ελλάδα. Στην περίπτωση του δασκάλου χορού μετρά πολύ η προϋπηρεσία, η συνεχής επιμόρφωση κι η εξειδίκευση. 

Ο χορός αποτελεί μια διεθνή γλώσσα. Η επιλογή του εξωτερικού σίγουρα προσφέρει ευκαιρίες σε όλα τα επίπεδα. Αν κάποιος διαθέτει τη θέληση και την απαιτούμενη οικονομική στήριξη ας τολμήσει, δε θα χάσει. 

  • Πώς αισθάνεται ένας Καθηγητής Χορού, όταν οι μαθητές του προχωρούν, πετυχαίνουν και καταξιώνονται στο χώρο;

Σίγουρα ικανοποίηση αλλά και υπερηφάνεια για τη συνεισφορά του στην εξέλιξη του μαθητή του. Όποιος αγαπάει την τέχνη του και επιθυμεί αυτή να έχει συνέχεια, οφείλει να παρέχει στους νέους τις κατάλληλες ευκαιρίες ώστε αυτοί να γίνουν πολύ καλύτεροί του.

  • Παρατηρείται από πολλούς δασκάλους και καθηγητές ότι οι νέοι σήμερα διαβάζουν όλο και λιγότερο, εκτός των σχολικών τους υποχρεώσεων. Προτιμούν την “εύκολη”, θα λέγαμε, πληροφορία, όπως να χαζέψουν το news feed των λογαριασμών τους στα social media, ή να δουν κάποιο βίντεο στο youtube. 

Είναι λογικό και αναμενόμενο, καθώς είναι η «μόδα» της εποχής και ένα αναπόφευκτο στοιχείο της καθημερινότητας. Η ενημέρωση είναι άμεση και η πληροφόρηση πολυδιάστατη και καταιγιστική. Είναι πολύ εύκολο να «παρασυρθεί» κανείς και να «κολλήσει». Σαν μέσο, το διαδίκτυο είναι παντοδύναμο και εισάγει νέους τρόπους επικοινωνίας, προβολής της δουλειάς μας, ενημέρωσης και απασχόλησης, αρκεί, όπως είπα, να μην «κολλάει» κανείς, να μην βασίζει την αναγνωρισιμότητα του και την «αξία» του στα likes, αλλά να μάθει να χρησιμοποιεί το μέσο αυτό προς όφελος του. Ειδικά για επαγγελματική προβολή και επικοινωνία (σοβαρού επιπέδου), υπάρχουν πολύ εξειδικευμένα σεμινάρια χρήσης του διαδικτύου, που πραγματικά «ανοίγουν» ορίζοντες.  

Με αφορμή αυτή την παρατήρηση, πόση σημασία θεωρείτε ότι έχει η θεωρητική κατάρτιση των σπουδαστών σας σήμερα, παράλληλα βεβαίως και με την πρακτική; Τι ποσοστό της εκπαίδευσης αφιερώνετε στη Θεωρία στη Σχολή σας;  Οι νέοι προ-επαγγελματίες χορευτές / χορογράφοι / καθηγητές κάνουν έρευνα σήμερα; Δημιουργούν τις δικές τους εργασίες;

Όλοι μας, μέσα στην πληθώρα των πληροφοριών που δεχόμαστε καθημερινά, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη χρήσιμη γνώση και να την αξιοποιήσουμε δημιουργικά. Στις χορευτικές σπουδές η πρακτική κατάρτιση συμβαδίζει με τη θεωρητική. Το πρόγραμμα των Ανωτέρων Σχολών Χορού, περιλαμβάνει και αρκετά θεωρητικά μαθήματα σχετικά με την ιστορία του χορού, τη διδασκαλία, την παιδαγωγική, την ανατομία, την ψυχολογία κλπ. Η θεωρία εμπεδώνεται στην πράξη και η έρευνα είναι απαραίτητη. Την επιτάσσει η ταχύτητα με την οποία κινούνται τα πράγματα στην εποχή μας και η ανάγκη για πρωτοτυπία και ταχύτερη εξέλιξη.  

Σήμερα οι εν δυνάμει επαγγελματίες του χορού μοιάζουν ιδιαίτερα ανήσυχοι με την τέχνη τους. Πολλοί ασχολούνται με την έρευνα στην θεωρητική  και επιστημονική όψη του χορού ενώ άλλοι με την έρευνα πάνω στην κίνηση. Η ερευνητική προσέγγιση του χορού αποδεικνύεται έμπρακτα από τα διάφορα φεστιβάλ και πλατφόρμες σύγχρονου χορού . Μάλιστα σε αυτές μπορούν να συμμετέχουν τόσο επαγγελματίες όσο και προεπαγγελματίες καλλιτέχνες. 

  • Μιας και αναφέρθηκα στη θεωρητική κατάρτιση, υπάρχει κάποιο βιβλίο / άρθρο / έρευνα που θα προτείνατε στους λάτρεις του χορού να διαβάσουν οπωσδήποτε;

Θα πρότεινα το βιβλίο της Jennifer Homans “Apollo's Angels” , το ντοκιμαντέρ του ΒΒC “The king who invented ballet”, το βιβλίο Ballet Pedagogy: The Art of Teaching του Rory Foster. Επίσης, σε μεγάλα βιβλιοπωλεία της χώρας μας μπορεί να αναζητήσει κανείς ελληνικές εκδόσεις που αφορούν την ιστορία του χορού, την ανθρωπολογία του, βιογραφίες σημαντικών προσωπικοτήτων του χορού, κλπ. 

  • Πώς βλέπετε το μέλλον της Σχολής σας τα επόμενα 10 χρόνια; Ποια είναι τα σχέδιά σας και ποιες δράσεις επιθυμείτε να υλοποιήσετε;

Το μέλλον χτίζεται στο παρόν. Ελπίζω για τα επόμενα 10 χρόνια η Σχολή να συνεχίζει να στέκεται στο ύψος μιας σύγχρονης χορευτικής παιδείας και να συνεχίζει να προσφέρει στους νέους τη δυνατότητα παρακολούθησης του χορού είτε για προσωπική ευχαρίστηση και ευεξία, είτε για να γίνουν επαγγελματίες χορευτές και καθηγητές χορού. 

40 χρόνια τώρα η Σχολή έχει γαλουχήσει πάρα πολλούς λάτρεις του χορού, ερασιτέχνες και επαγγελματίες, που διαπρέπουν εντός και εκτός της χώρας μας στους τομείς της εξειδίκευσής τους. Αυτό επιθυμώ και θα προσπαθήσω να διατηρηθεί στο μέλλον.

  • Δώστε μας ένα στοιχείο για το τι να περιμένουμε την επόμενη χρονιά για τον εορτασμό των 40 χρόνων από την ίδρυση της Σχολής Χορού Νίκης Κονταξάκη - Μπακάλη; 

Είναι ακόμα νωρίς για να αποκαλύψω το τελικό περιεχόμενο των εορταστικών μας παραστάσεων που θα διοργανωθούν την άνοιξη του 2019. Βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή της προετοιμασίας. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι θα πορευτούμε πάνω στην κατεύθυνση που έχει χαράξει από ιδρύσεως της σχολής η μητέρα μου, δηλαδή: 

Να καταφέρουμε και φέτος να αναδείξουμε τις αξίες των μαθητών μας και δουλεύοντας όλοι με εργατικότητα , μέθοδο κι επιμονή, να προσφέρουμε και πάλι σε όλους όσους θα μας τιμήσουν με την παρουσία τους ένα πρόγραμμα αξιώσεων, μένοντας σταθεροί στην ποιότητα της τέχνης που προσφέρει η σχολή τόσα χρόνια, προσθέτοντας κάθε φορά νέα στοιχεία εξέλιξης και πρωτοτυπίας. 

Με την ευκαιρία, ευχαριστώ θερμά όλους τους συνεργάτες –καθηγητές/χορογράφους της σχολής, που πάντα δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους στους καλλιτεχνικούς προγραμματισμούς της σχολής.

  • Η ερώτηση που κράτησα για το τέλος είναι κάτι που με απασχολεί πάρα πολύ και θα ήθελα να έχω την άποψή σας:

Τι πρέπει να κάνει ένας καθηγητής / χορογράφος για να διατηρεί ζωντανή τη δημιουργικότητά του; Από που αντλεί καινούρια έμπνευση;

Ο καθένας μας ως προσωπικότητα έχει τις δικές τους πηγές έμπνευσης και δράσης. Προσωπικά, προσπαθώ να αφουγκράζομαι την τάξη μου, να παρατηρώ γύρω μου, να φαντάζομαι  τον εαυτό μου στη θέση των μαθητών μου και, αφού κάνω την αυτοκριτική μου, να προσπαθώ να δίνω την ίδια «τροφή» μαγειρεμένη με πιο ενδιαφέροντες τρόπους. Διαφορετικά, νιώθω ότι θα ήμουν η πρώτη που θα με βαριόμουν. 

Καθημερινή μου έννοια είναι όχι τί θα διδάξω και πώς αλλά με ποιόν τρόπο θα το παρουσιάσω. Το πετυχαίνω; Ίσως, σε ένα βαθμό. Κάθε μέρα αναθεωρούμαι και σκέφτομαι πως μπορώ να καταφέρω κάτι λίγο καλύτερα από την προηγούμενη. Ευτυχώς, η φύση της εργασίας ενός δασκάλου χορού ή και χορογράφου, ενισχύει τη δημιουργικότητα. Γνώση, μεταδοτικότητα και δημιουργικότητα μπορούν να χτίσουν μια πιο επιτυχημένη σχέση μεταξύ δασκάλου και μαθητών. Κλειδί όλων αυτών, η εμπειρία και η διορατικότητα του δασκάλου και η ικανότητά του να βλέπει τον κάθε μαθητή όχι μόνο ως μέρος της ομάδας αλλά και ως μοναδικότητα. 

Σας Ευχαριστώ πολύ για την ωραία ευκαιρία που μου δώσατε να μοιραστώ τις σκέψεις μου με εσάς και με τους αναγνώστες σας, άσχετα με το αν  έχουμε κοινές ή όχι απόψεις, θεωρώ ότι οι περισσότεροι μοιραζόμαστε το ίδιο μεράκι για το επάγγελμά μας. 

Εύχομαι μια δημιουργική κι αρμονική σχολική και καλλιτεχνική χρονιά, 

Με εκτίμηση,

Νικολέττα Μπακάλη 

 

 

Περισσότερα

Σχόλια (0)

προσθέστε σχόλιο

Newsletter

Κάνε εγγραφή τώρα και ενημερώσου για ότι νέο ανεβαίνει!

Εμείς στο Instagram

@pointe.gr

Εμεις στο Facebook

SHOW ALL NEWS