Συνέντευξη με την κυρία Νικολέττα Μπακάλη
0 979 Connected by Dance Ημερολόγιο της μπαλαρίνας Ιστορία του μπαλέτου Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με την κυρία Νικολέττα Μπακάλη (α' μέρος)

Το χορευτικό μας blog έχει την τιμή να φιλοξενεί στις σελίδες του μία συνέντευξη με την κα. Νικολέττα Μπακάλη, διευθύντρια της Ανώτερης ιδιωτικής επαγγελματικής & ερασιτεχνικής σχολής χορού «Νίκη Κονταξάκη»-Nικολέττας Μπακάλη.

Η συνέντευξη αυτή αποτελεί την αρχή ενός νέου project, με την ονομασία Connected by Dance, που έχει ως στόχο να ακουστούν απόψεις και εμπειρίες ανθρώπων που συνθέτουν την ιστορία και την εικόνα της Τέχνης του Χορού στις μέρες μας, προσφέρουν και συνδέονται ποικιλοτρόπως με την τέχνη αυτή που αγαπάμε! Όλες μας οι ενέργειες συνδέονται με την προσπάθεια ανάδειξης της τέχνης του χορού, ώστε να την προσεγγίσουν πιο ουσιαστικά περισσότεροι άνθρωποι.

Φωτογραφία τίτλου: Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη - Η Σταχτοπούτα - Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών-Ψυχικό-Διδασκαλία Επιμέλεια Χορογρ. Ιολάντα Ζαχάριεβα

 

Εύα Καλαβρή: Αγαπητή κυρία Μπακάλη, καταρχάς σας ευχαριστώ για τη θερμή αποδοχή της πρόσκλησης. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που αγκαλιάσατε αυτή την ιδέα και ακόμη περισσότερο γιατί τρέφω μεγάλη εκτίμηση και συμπάθεια στο πρόσωπο της μητέρας σας:

  • Ποιο είναι το μεγαλύτερο “μάθημα” που σας δίδαξε η μητέρα σας; Τι είναι αυτό που θαυμάζετε σε εκείνη;

Πάντα η μητέρα μου πρόβαλε την ειλικρίνεια ως τη μεγαλύτερη αξία στον άνθρωπο. Με τη σειρά μου, θεωρώ μεγάλο προνόμιο το να είναι κανείς ειλικρινής απέναντι στον εαυτό του, να αναγνωρίζει τις δυνάμεις κι αδυναμίες του και σύμφωνα με αυτές να θέτει τους στόχους του και να βελτιώνεται. Το να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας, αυτόματα μας καθιστά κι ειλικρινείς απέναντι στους άλλους.

Βασική κινητήρια δύναμη για μένα, αποτελεί το να  είμαι ο εαυτός μου και να λειτουργώ χωρίς να προσποιούμαι, πάντα βέβαια στα πλαίσια του σεβασμού της προσωπικότητας του άλλου.

Τι θαυμάζω σε εκείνη; Την ακεραιότητά της, την επιμονή, την αντοχή της και φυσικά το πάθος της: τέσσερα συστατικά που την καθιστούν απίστευτα δημιουργική και απλόχερη σε όλους τους τομείς.

  • Τι είναι ο χορός; Άθληση; Τέχνη; Δημιουργία; Τι είναι για εσάς που έχετε αφιερώσει πολύ μεγάλο μέρος της ζωής σας σε αυτόν;

Η μακραίωνη ιστορία του ανθρώπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το χορό. Ο άνθρωπος, από τα πρώιμα χρόνια της ύπαρξής του, χόρευε για να εκφράσει τη χαρά, τη λύπη, τη σχέση του με τα θεία και με τον κόσμο. Σε κάθε εποχή βλέπουμε ότι οι λαοί  έδωσαν τη δική τους βαρύτητα και τις δικές τους μορφές στο χορό. Ως αποτέλεσμα, ο χορός εξελίχθηκε, προσαρμόστηκε,  μετουσιώθηκε στις διάφορες - ανά τους αιώνες -  εκδοχές του και πήρε πολλαπλό χαρακτήρα, όπως θρησκευτικό, λαϊκό, κοινωνικό, έντεχνο. Στην τελευταία περίπτωση, τον έντεχνο χορό, η απλή καθημερινή κι αυθόρμητη χορευτική έκφραση απόκτησε συγκεκριμένη κινητική δομή στο χώρο και το χρόνο, προσφέροντας, ανάλογα με το είδος της, μια ιδιαίτερη αισθητική εμπειρία στο χορευτικό κοινό.

Έκτοτε ο χορός ανέβηκε στο επίπεδο των τεχνών και απέκτησε αυτοτελή, διαχρονικό και οικουμενικό χαρακτήρα. Ο χορός, ως τέχνη, μπορεί να εκφράζει την άποψη και το συναίσθημα του εκάστοτε δημιουργού-χορογράφου. Οι ποικίλες χορογραφικές αποδόσεις, όπως άλλωστε όλες οι μορφές τέχνης, άλλοτε θαυμάζονται, επαινούνται, εμπνέουν κι άλλοτε προβληματίζουν ή ακόμα και προκαλούν. Επιπλέον, αντιλαμβανόμενοι το χορό ως τέχνη, αυτόματα τον καθιστούμε και ως μέσο έκφρασης και δημιουργίας με βασικά δομικά στοιχεία δύο έμψυχα υλικά: την κίνηση και το μοναδικό και πολυδύναμο ανθρώπινο σώμα.

Όσον αφορά στον αθλητικό χαρακτήρα του χορού, αυτός υπάρχει εντονότερα στον επαγγελματικό χορό. Εδώ, η χορευτική επίδοση και τεχνική, απαιτούν μια άριστη φυσική κατάσταση, συγκεκριμένες ανατομικές και σωματικές προδιαγραφές, ευλυγισία κι ευκινησία, μυϊκή δύναμη κι αντοχή, απόλυτη πειθαρχία και ένα συστηματικό πρόγραμμα εξάσκησης, δηλαδή χαρακτηριστικά που απαιτούνται και στον αθλητισμό.

Ωστόσο οι ομοιότητες μεταξύ της τέχνης του χορού και του αθλητισμού σταματούν εδώ κατά την γνώμη μου. Στον αθλητισμό το επιθυμητό σκορ, οι επιδόσεις ή η νίκη, αποτελούν αυτοσκοπό για τον αθλητή: ο αθλητής λειτουργεί χωρίς να κρύβει το πάθος, την αγωνία ή την ένταση στην κίνησή και στο πρόσωπό του. Αντίθετα, στο χορό, η ένταση και η προσπάθεια κρύβονται, ώστε να αναδειχθεί η κίνηση ως κάτι το φυσικό κι ανεπιτήδευτο και να μπορέσει ο χορευτής να ερμηνεύσει και να εκφραστεί ανάλογα με το συναίσθημα ή την κατάσταση που καλείται να αποδώσει. Αυτή, είναι η μαγεία του κι η μεταμορφωτική δύναμη που δίνει στον άνθρωπο.

Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη -Όλα σε 2-Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών- Χορογρ. Νίκος Γκίκας

Φωτογραφία: Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη - Όλα σε 2-Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών - Χορογρ. Νίκος Γκίκας

  • Πώς είναι για ένα κορίτσι να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον γεμάτο με την τέχνη του χορού, όπως αυτό της σχολής που ίδρυσε η μητέρα σας; Στο δικό μου μυαλό, είναι κάπως σαν να προορίζεται να γίνει χορευτής / καθηγητής χορού. Ισχύει κάτι τέτοιο;

Είναι αλήθεια πως από νεαρή ηλικία περνούσα αρκετές ώρες από την καθημερινότητα στη σχολή χορού της μητέρας μου. Συχνά, ακόμα και η μελέτη μου για το σχολείο, γινόταν εκεί, στο γραφείο της σχολής, έχοντας σχεδόν μόνιμο συνοδό την οικεία μελωδία του πιάνου που συνόδευε τα μαθήματα χορού. H πρώτη μου εξωσχολική δραστηριότητα, δεν μπορούσε παρά να είναι μαθήματα μπαλέτου, με πρώτη διδάσκουσα τη μητέρα μου.

Σίγουρα, το περιβάλλον, τα καθημερινά μου βιώματα και οι κλίσεις, σε συνδυασμό με το χαρακτήρα μου, επηρέασαν τις επιλογές μου, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε πίεση να ακολουθήσω ένα επάγγελμα που δεν θα με εξέφραζε, κάθε άλλο. Οι γονείς μου ποτέ δεν μου υπέδειξαν το χορό ή οποιαδήποτε άλλη επιλογή ως μονόδρομο. Ωστόσο, η μόνιμη νουθεσία τους ήταν πως ό, τι επέλεγα, θα έπρεπε να το ασκήσω ολοκληρωμένα και μεθοδικά.

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν θα επέλεγα να ασχοληθώ επαγγελματικά με το χορό σε περίπτωση που γεννιόμουν σε οικογένεια «έξω από το χορό». Αυτό που γνωρίζω καλά είναι ότι αισθάνομαι απόλυτα ικανοποιημένη με την επιλογή μου και θεωρώ μεγάλη ευτυχία το ότι στην επιλογή μου είχα (και έχω) κοντά μου την μητέρα μου και άλλους ικανούς δασκάλους.

Ο Κουρσάρος -Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών-Ψυχικό-Διδασκαλία Επιμέλεια Χορογρ. Ιολάντα Ζαχάριεβα

Φωτογραφία: Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη -Ο Κουρσάρος - Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών-Ψυχικό-Διδασκαλία Επιμέλεια Χορογρ. Ιολάντα Ζαχάριεβα

  • Επιλέξατε στη ζωή σας να κάνετε κι άλλες σπουδές από το να ασχοληθείτε αποκλειστικά με το χορό. Ποιος ήταν ο λόγος; Και ποιο το αποτέλεσμα τελικά, έπειτα από την πάροδο των ετών και την πορεία που έχετε χαράξει ως σήμερα;

Όντας φιλομαθής, με ιδιαίτερη αγάπη για τις θεωρητικές επιστήμες, επέλεξα για τις πανεπιστημιακές σπουδές μου την Ιστορία και Αρχαιολογία. Επιπλέον, έκανα ένα μεταπτυχιακό στα Παιδαγωγικά.

Η πρώτη μου επιλογή είχε άμεση σχέση με το χορό και την ιστορία του. Η δεύτερη επιλογή ταίριαζε με τις αναζητήσεις μου ως παιδαγωγός. Σε καμία περίπτωση δεν θεώρησα ότι οι σπουδές αυτές θα με έκαναν ικανότερη χορεύτρια. Η πρακτική εξάσκηση στις σπουδές που έπρεπε να ακολουθήσω ήταν εκ των ων ουκ άνευ. Η χορευτική παιδεία απαιτεί πολύωρη και καθημερινή εξάσκηση, συνομιλία και αγώνα με το σώμα σου και τις αδυναμίες του, συνεχή προσπάθεια για βελτίωση μέχρι τον τελικό στόχο (εξετάσεις, παραστάσεις, ακροάσεις, κλπ). Ως εκ τούτου, η ενασχόληση με κάτι άλλο μπορεί να μην είναι αδύνατη, αλλά σίγουρα είναι ιδιαίτερα κοπιαστική. Ωστόσο τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και, χαίρομαι, που πλέον όλο και περισσότεροι φοιτητές χορού, δουλεύουν σκληρά ώστε παράλληλα με τις επαγγελματικές χορευτικές τους σπουδές να ολοκληρώσουν και ένα δεύτερο κύκλο σπουδών. Αφ’ ενός, θεωρώ ότι οι πρακτικές σπουδές, μου προσέδωσαν αυτοπεποίθηση για τη χορευτική μου ικανότητα και αφετέρου, η θεωρητική μου εκπαίδευση, παράλληλα με τη γνώση που έρχεται με την εμπειρία, με βοήθησε και με βοηθά στην προσπάθειά μου να γίνω δημιουργικότερη, πιο διαλλακτική και να εμβαθύνω περισσότερο στους τομείς της επιλογής μου.

Πιστεύω στη χρησιμότητα της μόρφωσης και της δια βίου επιμόρφωσης. Πιστεύω στη γνώση και στη δύναμη που αυτή μπορεί να δώσει. Ωστόσο η ολοκλήρωση δεν κρύβεται μόνο στην καθαυτό γνώση, αυτή που λαμβάνουμε μέσω ενός εκπαιδευτικού συστήματος. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η παιδεία. Τη θεωρώ εξίσου σημαντική με το να μάθω τους μαθητές μου plie ή battement. Παράλληλα χρειάζεται προσπάθεια ώστε όλες οι επιλογές της ζωής μας να βρίσκονται μεταξύ τους σε ισορροπία και αρμονία. Όσο είναι δυνατόν.

Φωτογραφία: Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη - Ο Κουρσάρος - Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών-Ψυχικό-Διδασκαλία Επιμέλεια Χορογρ. Νικολέττα Μπακάλη

  • Πιστεύετε πώς η διδασκαλία του χορού θα μπορούσε να ενταχθεί και στην υποχρεωτική εκπαίδευση του σχολείου; Σε ποιες ηλικίες θα είχε κάτι τέτοιο θετικά αποτελέσματα και γιατί;

Από την αρχαιότητα έχει τονιστεί η σπουδαιότητα του χορού στην εκπαίδευση των παιδιών και των νέων. Στην αρχαία Ελλάδα οι περισσότεροι Έλληνες μάθαιναν χορό από πολύ μικροί είτε κάτω από τις οδηγίες ενός εκπαιδευτή, είτε ανεπίσημα με το να παρακολουθούν και να μιμούνται τους άλλους. Ο φιλόσοφος Πλάτωνας γράφει στους «Νόμους» ότι θεωρεί τον ακαλλιέργητο άνθρωπο «αχόρευτο» και τον μορφωμένο «κεχορευκότα» δηλαδή, προικισμένο με το χορό. Στο ίδιο έργο, αναφέρεται η αναγκαιότητα της εκπαίδευσης όλων των παιδιών, αγοριών και κοριτσιών, από πολύ μικρά στην τέχνη του «ευγενικού» χορού και της μουσικής, καθώς αυτά προσφέρουν στο παιδί όχι μόνο υγεία, ευκαμψία και σωματική ομορφιά αλλά και καλοσύνη της ψυχής και διανοητική ισορροπία. Ο Σωκράτης θεωρούσε το χορό «παμμερή» σωματική άσκηση σε αντίθεση με το δρόμο και την πυγμαχία, όπου οι αθλητές γυμνάζουν και αναπτύσσουν το σώμα τους ανισομερώς. Αντίστοιχες απόψεις συναντάμε και σε άλλους φιλοσόφους.

Φτάνοντας στο σήμερα, η επιστημονική αρθρογραφία για το χορό βρίθει ερευνών που αποδεικνύουν επιστημονικά το αυτονόητο: ο χορός όχι μόνο προσφέρει μια ισορροπημένη εκγύμναση όλου του σώματος, αλλά ενισχύει τη συναισθηματική και διανοητική ανάπτυξη του παιδιού, βοηθά στην κοινωνικοποίησή του και εν ολίγοις συμβάλλει στην ισορροπία μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου των παιδιών.

Πολλοί θεωρούν ότι ο χορός αφορά μόνο αυτούς που έχουν το χορευτικό τάλαντο και πως δεν είναι απαραίτητος στην υποχρεωτική εκπαίδευση. Έτσι, η θέση του περιορίζεται στις εξωσχολικές δραστηριότητες, σε σχολές χορού ή στα ονομαζόμενα «καλλιτεχνικά σχολεία», στα οποία – δυστυχώς - οι προσφερόμενες θέσεις είναι αντιστρόφως ανάλογες του αριθμού των υποψηφίων που επιθυμούν να γίνουν δεκτοί. Στο παρελθόν είχε θεσπιστεί ο διορισμός αποφοίτων καθηγητών χορού των Ανώτερων Σχολών Χορού στα ολοήμερα δημοτικά δημόσια σχολεία, θεσμός που λειτούργησε με επιτυχία αλλά δυστυχώς είχε πολύ μικρή διάρκεια. Η απουσία της χορευτικής παιδείας από την υποχρεωτική εκπαίδευση, δημιουργεί θέμα διαφορετικής αντιμετώπισης των καλλιτεχνικών μαθημάτων σε σχέση με τα υπόλοιπα και αφαιρεί από μαθητές φτωχότερων εισοδημάτων τη δυνατότητα ενασχόλησης με το χορό. Παράλληλα στερεί από τους εν δυνάμει πολίτες του αύριο, την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες, εμπειρίες, βιώματα και γνώσεις που θα τους βοηθήσουν αργότερα στη ζωή και στην καριέρα τους.

Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες σε σχολεία του εξωτερικού, η εισαγωγή προγραμμάτων χορού στις εγκύκλιες σπουδές της βασικής και μέσης εκπαίδευσης, έχει συνδεθεί με ικανότερη απόδοση στα υπόλοιπα μαθήματα, με λιγότερη ενδοσχολική βία και με καλύτερες κοινωνικές και συμπεριφορικές δεξιότητες. Επομένως, ο χορός θα μπορούσε να εισαχθεί σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες και μάλιστα, στα πλαίσια μιας σφαιρικότερης και πιο ευέλικτης εκπαίδευσης, θα μπορούσε να μοριοδοτεί τον ετήσιο έλεγχο προόδου των μαθητών ακόμα και την εισαγωγή τους στην ανώτατη εκπαίδευση.

Γιατί λοιπόν να θεωρούμε το χορό απαραίτητο μόνο στην προνηπιακή και νηπιακή εκπαιδευτική βαθμίδα, γιατί να τον συναντάμε ελάχιστα στη δημοτική εκπαίδευση (κυρίως μόνο σε προγράμματα επιλογής) και σπανιότερα έως καθόλου στο γυμνάσιο και στο λύκειο; Γιατί να στερούμε από τους έφηβους, όχι μόνο μια φυσική δραστηριότητα, αλλά κι ένα μέσο έκφρασης και δημιουργίας; (Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με άλλα καλλιτεχνικά μαθήματα - μουσική, θέατρο, ζωγραφική - αλλά και με τη φυσική αγωγή). Ας δούμε κριτικά τα παραδείγματα αναλυτικών προγραμμάτων άλλων κρατών και ας τα προσαρμόσουμε μεθοδικά στις ανάγκες του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Το αποτέλεσμα θα είναι τόσο ενθαρρυντικό όσο και ουσιαστικό.

  • Τι θα συμβουλεύατε τους γονείς εκείνους που διστάζουν να στηρίξουν τα παιδιά τους που θέλουν να σπουδάσουν χορό; Τι διαφορετικό θα τους λέγατε αν τα παιδιά τους είναι αγόρια;

Από την εμπειρία μου θα τους συμβούλευα να μην «κόβουν» τα φτερά των παιδιών που επιθυμούν να σπουδάσουν επαγγελματικά χορό, καθώς μένει απωθημένο. Όποιος σπούδασε επαγγελματικά χορό, άσχετα αν αργότερα τον «κέρδισε» ή όχι ως βιοποριστικό επάγγελμα, δεν μετάνιωσε. Συνήθως, βλέπω να το έχουν μετανιώσει όσοι δεν ακολούθησαν την καρδιά τους ή δεν είχαν την απαραίτητη στήριξη συναισθηματική ή οικονομική για να υποστηρίξουν τις σπουδές τους.

Γνωρίζω αποφοίτους που έχουν καταπληκτική εξέλιξη ως επαγγελματίες στο χώρο του χορού. Ακόμα κι απόφοιτοι που ακολούθησαν άλλο δρόμο, νιώθουν πως πήραν εφόδια ζωής από τη χορευτική τους θητεία. Το πιο συγκινητικό που έχω ακούσει από απόφοιτο είναι ότι ο χορός τον μεταμόρφωσε και τον έκανε καλύτερο άνθρωπο: πιο ανθεκτικό, πιο ευέλικτο, με αυτοπεποίθηση για τον ίδιο αλλά και με σεβασμό κι αναγνώριση της προσπάθειας των άλλων.

Επιπλέον, η χορευτική σπουδή πρέπει να αποτελεί ίσο δικαίωμα μεταξύ των κοριτσιών και των αγοριών. Είναι κρίμα στον καιρό μας να υπάρχουν γονείς που αντιμετωπίζουν με προκατάληψη τη χορευτική σπουδή στα αγόρια και δη τη σπουδή του κλασικού μπαλέτου. Ας πάψει πια η κοινωνία να κρύβεται  πίσω από το δάχτυλό της  και ας μην κατηγορεί το χορό για  ό, τι θεωρεί ταμπού. Η σεξουαλικότητα δεν εξαρτάται ούτε από τη μύηση των αγοριών στον πολεμικό χορό «των σπαθιών» των Καππαδόκων, ούτε από την σπουδή του κλασικού μπαλέτου. Καιρός να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες. Αυτό όμως προϋποθέτει κατάλληλη παιδεία και αλλαγή νοοτροπίας με ταχύτερους ρυθμούς κι όχι με βραδύτητα. Το παράδειγμα του Billy Eliot νομίζω ότι είναι αρκετά σαφές.

Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη -Ζαλόροπο ΙΙ -Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών- Χορογρ. Ανθυμίδου Μαρία

Φωτογραφία: Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Ν.Κονταξάκη - Ζαλόροπο ΙΙ - Θέατρο Κολλεγίου Αθηνών- Χορογρ. Ανθυμίδου Μαρία

  • Μπορείτε, με λίγα λόγια, να περιγράψετε την τρέχουσα κατάσταση της διδασκαλίας χορού στις Ανώτερες επαγγελματικές σχολές; Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης;

Το πλήθος των ικανών αποφοίτων των Ανώτερων Επαγγελματικών Σχολών Χορού και η αναγνώρισή τους σε πανελλήνιο και διεθνές επίπεδο, αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα του τρέχοντος συστήματος σπουδών. Ωστόσο, το ισχύον σύστημα μπορεί να γίνει περισσότερο ανταγωνιστικό σε διεθνές επίπεδο αν εισακουστούν αμεσότερα οι προτάσεις των αρμόδιων φορέων για νομοθετική επικαιροποίηση και εμπλουτισμό της υπάρχουσας διδακτέας ύλης, όπως και για ένταξη των χορευτικών σπουδών στην ανώτατη βαθμίδα εκπαίδευσης κι ένταξη των φοιτητών χορού σε προγράμματα ανταλλαγής (Erasmus, κλπ), κάτι που ισχύει στα περισσότερα ανεπτυγμένα κράτη του κόσμου.  Επίσης, το θέμα της αναγνώρισης ισοτιμίας των αποφοίτων των ανώτερων σχολών καλλιτεχνικής εκπαίδευσης δεν έχει επιλυθεί πλήρως. Εκρεμμεί η αναγνώριση ισοτιμίας του διπλώματος των Ανώτερων Σχολών Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης  με τα πρώην Τ.Ε.Ι. για τους αποφοίτους που έχουν αποφοιτήσει μετά το 2003 και εξής.

  • Ποιες δεξιότητες σας ευχαριστεί να διακρίνετε στους σπουδαστές σας;

Την εργατικότητα και την επιμονή, καθώς δεν αρκεί μόνο το ταλέντο αλλά η στοχευμένη εργασία πάνω στο ταλέντο με το οποίο έχει προικιστεί κάποιος. Παράλληλα, κι εμείς οι καθηγητές μπορούμε να εμφυσήσουμε στους μαθητές μας την αξία της μεθοδικής εργασίας, αλλά και της προσπάθειας πάνω στο να γινόμαστε καλύτεροι, όχι από τους άλλους αλλά από τον εαυτό μας.

Τέλος Α' μέρους

 

Περισσότερα

Σχόλια (0)

προσθέστε σχόλιο

Newsletter

Κάνε εγγραφή τώρα και ενημερώσου για ότι νέο ανεβαίνει!

Εμείς στο Instagram

@pointe.gr

Εμεις στο Facebook

SHOW ALL NEWS