Ο Σεργκέϊ Ντιάγκιλεφ και Les Ballets Russes
0 133 Ιστορία του μπαλέτου Ημερολόγιο της μπαλαρίνας

Ο Σεργκέϊ Ντιάγκιλεφ και Les Ballets Russes

Λάτρης και προστάτης των Τεχνών, κριτικός τέχνης, καλλιτεχνικός διευθυντής, χορηγός και παραγωγός έργων μπαλέτου, ιδρυτής των “Ballets Russes”, από τα οποία αναδείχθηκαν και έγραψαν ιστορία πολλοί διάσημοι χορευτές και χορογράφοι. Ο Ντιαγκίλεφ έφερε επανάσταση στην Τέχνη του χορού τολμώντας και συνδυάζοντας ζωγραφική και μουσική, μόδα και φωτισμό.

Γεννήθηκε στη Ρωσία, στις 31 Μαρτίου 1872, μεγάλωσε σε εύπορη οικογένεια με τη μητριά του, μία φιλότεχνη γυναίκα με πολλές γνωριμίες στο χώρο των τεχνών. Η ίδια τον αγαπούσε πολύ και φρόντιζε για την καλλιτεχνική του διάπλαση και τη μόρφωσή του, ενθαρρύνοντας τον σε μαθήματα ζωγραφικής, πιάνου, μουσικής σύνθεσης  και τραγουδιού. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, διατηρώντας την επαφή και το ενδιαφέρον του για τη μουσική και τη σύνθεση, κάνοντας παράλληλα σπουδές στο Μουσικό Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης. Τελικά, εγκατέλειψε το όνειρο να συνθέτει μουσική όταν τον αποθάρρυνε ο καθηγητής του Nikolai Rimsky-Korsakov, λέγοντάς του ότι δεν έχει ταλέντο.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, συναναστράφηκε με φιλότεχνους ανθρώπους, ταξίδεψε στο εξωτερικό, μελέτησε τη ρωσική και δυτική τέχνη, διοργάνωσε εκθέσεις τέχνης και ζωγραφικής και έγινε η κινητήριος δύναμη του περιοδικού «Ο κόσμος της Τέχνης». Η ομοφυλοφιλία του εμπόδιζε πολλές φορές την αναγνώριση και αποδοχή του στη Ρωσία, οι εκδηλώσεις που διοργάνωνε όμως είχαν τέτοια επιτυχία που, στο Παρίσι πια, ανέλαβε να παρουσιάσει συναυλίες ρωσικής μουσικής, όπερα και τη νεοσυσταθείσα ομάδα του “Ballet Russes”. Η αφρόκρεμα των νέων ταλέντων της Πετρούπολης και της Μόσχας, ανάμεσά τους η Παύλοβα, η Καρσάβινα και ο Νιζίνσκι εμφανίστηκαν στην Ευρώπη σε χορογραφίες του Φοκίν και βοήθησαν το κοινό στη Δύση να συνειδητοποιήσει ότι το μπαλέτο ήταν Τέχνη!

Η αναζήτηση του πρωτότυπου και καινούριου – οδηγήτρια δύναμη και σκοπός σε όλη την καριέρα του Ντιαγκίλεφ – τον έκανε να ενθαρρύνει τα νέα ταλέντα να εκφραστούν. Νέα οπτική δόθηκε στη χορογραφία και στο χορό και ο κόσμος αφυπνίστηκε και άρχισε να αγαπάει το μπαλέτο και ιδιαίτερα το «ρωσικό μπαλέτο». Την εποχή εκείνη, αρχίζει να διαφαίνεται και η αντίληψη ότι ο άνδρας χορευτής ήταν ισότιμος με τη μπαλαρίνα και σε ορισμένα μπαλέτα ακόμη πιο σημαντικός. Αυτό εν μέρει αποδίδεται και στην ομοφυλοφιλία του Ντιαγκίλεφ και την επιθυμία του να διαμορφώσει τα ταλέντα των νεαρών χορευτών που επέλεγε για να κάνει χορογράφους. Είναι γνωστό ότι μεγάλη του αγάπη υπήρξε ο Νιζίνσκι, με τον οποίο χώρισε όταν εκείνος τελικά παντρεύτηκε κατά τη διάρκεια μίας περιοδείας. Ο επόμενος προστατευόμενος του έγινε ο Leonide Massine, τον οποίο εκπαίδευσε και χάρη στην ευφυΐα του έγινε χορογράφος των Ballet Russes.    

Η τέχνη του Ντιαγκίλεφ κορυφώθηκε της με τα τρία μπαλέτα τού νέου τότε ρώσου συνθέτη Ιγκόρ Στραβίνσκι, «Το πουλί τής φωτιάς» (1910), «Πετρούσκα (1911) και «Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης» (1913). Η επιτυχία του συγκροτήματος το έκανε περιζήτητο στον κόσμο και πραγματοποίησε πολυάριθμες περιοδείες σε Ευρώπη, ΗΠΑ και Νότιο Αμερική. Το μπαλέτο έδινε ανελλιπώς παραστάσεις από το 1909 έως το 1929, οπότε διαλύθηκε μετά το θάνατο του ιδρυτή του.

Ο Ντιαγκίλεφ ήταν γνωστός, από μαρτυρίες συνεργατών του, ως ένας σκληρός, απαιτητικός, ακόμη και τρομακτικός διευθυντής. Κάποιοι χορευτές είχαν πει ότι φοβούνταν να τον κοιτάξουν στο πρόσωπο, άλλοι ότι πάγωναν με μια ματιά του ή ένα σχόλιο.. Ο George Balanchine, είχε αναφέρει ότι έφερε ένα μπαστούνι στις πρόβες και το χτυπούσε δυνατά όταν θύμωνε. Από την άλλη πλευρά, όμως είχε επιδείξει και μεγάλη ευγένεια και καλοσύνη και είχε βοηθήσει ουσιαστικά πολλούς που είχαν ανάγκη.

Έπασχε από χρόνιο διαβήτη κι ενώ βρισκόταν στο Λονδίνο για παραστάσεις η υγεία του επιδεινώθηκε. Αμέσως μετά, σε διακοπές στη Βενετία, ανέβασε υψηλό πυρετό και έπεσε σε κώμα, από το οποίο δεν μπόρεσε να συνέλθει. Άφησε την τελευταία του πνοή τον Αύγουστο του 1929, σε ηλικία 57 ετών. Ο τάφος του βρίσκεται στο νησάκι του Σαν Μικέλε, στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας, κοντά σε αυτόν του Στραβίνσκι.

Εύα Καλαβρή,

Καθηγήτρια Χορού I.S.T.D

Πηγές:

Wikipedia

Ο χορευτής ο άνδρας και ο χορός. Mary Clarke και Clement Crisp

www.sansimera.gr/biographies

 

Περισσότερα

Σχόλια (0)

προσθέστε σχόλιο

Newsletter

Κάνε εγγραφή τώρα και ενημερώσου για ότι νέο ανεβαίνει!

Εμείς στο Instagram

@pointe.gr

Εμεις στο Facebook

SHOW ALL NEWS